บทที่ 138 ครอบครัวเดียวกัน

บรรยากาศภายในห้องรับรองส่วนตัวเงียบสงัดจนน่าอึดอัด

พริมดาวก้มหน้าลง หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล หางตาของเธอเหลือบไปเห็นมือหนาของชลสิทธิ์ที่วางพาดอยู่บนหน้าขาอย่างผ่อนคลาย

นิ้วเรียวยาวขาวจัดคู่นั้นงอเข้าหากันเล็กน้อย พลางเคาะลงบนเนื้อผ้าเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าจังหวะนั้นกลับแฝงไปด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ